Łupież rumieniowy (erythrasma) spotyka się w fałdach skóry, szczególniej pachwin, w postaci plam zaczerwienionych i lekko łuszczących się, ściśle odgraniczonych od otoczenia i niekiedy lekko swędzących. Plamy zwiększają się, zlewają ze sobą i mogą zająć duży obszar skóry. Odcień czerwony zabarwienia ognisk stopniowo przechodzi w brunatny. Łupież rumieniowy zwykle rozwija się na udizie w miejscu, przylegającym do moszny, a stąd rozszerza się na pośladki i brzuch. Częściej spotyka się u mężczyzn,, niż u kobiet, i z .trudem przenosi się na drugiego osobnika. Przyczyną cierpienia jest drobny grzybek — microsporon mi-nutissimum, miotosporon gracile B e s n i e r a, który występuje w postaci cienkich niteczek, złożonych z członów różnej długości i rozmaicie ułożonych, obok których leżą bardzo drobne zarodniki, przypominające ziarenkowce. Łupież rumieniowy jest także uporczywy i rozwój jego zależy, należy przypuszczać, od własności potu.